<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ik heb deze morgen mijn muggenbeten geteld: 32 om precies tezijn! Mijn knie heeft de voorkeur, met maar liefst 7 beten erop! Ik begin erstilaan uit te zien als een spelletje ‘connect the dots’. Kevin heeft meergeluk, die is compleet gespaard gebleven.

We beginnen de voormiddag met inkopen te doen: nog wat etenvoor vandaag en voorraad bijkopen voor Jan en Jessica (want we hebben af en toevan hun eten gesnoept). Daarna reserveren we een taxi om ons morgen naar deluchthaven te brengen.

Nog een tussenstop thuis, om dan naar popeye village tevertrekken, op 1km afstand. We betalen 9 euro inkom, en op 10min tijd hebben wealles gezien. Het filmdorpje bestaat uit enkele kleine, oude houten huisjes.(soms met een paar afgeleefde poppen in). Het entertainment viel ons ook wattegen… het leken wel studenten, en ze voelden zich niet geroepen om zich metons bezig te houden… Je kon er gratis een filmpje laten opnemen (vervolg opde film Popeye) maar we waren net te laat, de laatste groep is bezig wanneer weaankomen. Kevin is natuurlijk opgelucht dat hij niet mee in een gênant filmpjehoeft te spelen

In de baai liggen opblaasbare speeltuigen. Omdat erpraktisch geen volk is, hebben we het zo goed als voor ons alleen. Er is eenwatertrampoline, een wip, enkele glijbanen en een grote (onstabiele) rol omoverheen te lopen. Na enkele hilarische oefensessies, lukt het ons beide om eroverheen te geraken zonder vallen! De waterslippers zullen daarbij ook wel geholpenhebben.

We worden tijdens het zwemmen constant lastig gevallen dooropdringerige wespen (die op de geur van onze zonnecrème afkomen) en moetengeregeld in het water springen om ze kwijt te geraken.

Om half zes vertrekken we weer naar het appartement. We gaanmeteen het zwembad in, dat uitzonderlijk nog eens vrij is. We hebben eenfrisbee mee, en oefenen op onze werpkunsten. Ons record vanvangen-zonder-vallen is 4x achtereen :-p we zullen dus nog véél moeten oefenen!

Daarna maak ik van de gelegenheid gebruik om m’n haar tewassen. Ik heb maar 10min tijd (eigenlijk geen tijd) want we willen nog naar dezonsondergang gaan kijken. Dus spring ik nog in bikini de badkuip in, en roepal ‘ik ben klààr!’ naar Kevin nog voor de shampoo uit m’n haar verdwenen is. Maarja, ik heb soms ook op hem staan wachten, wanneer hij weer eens met z’n Appleaan het spelen was.

We rijden een nabijgelegen heuvel op om de zonsondergang tezien, maar zien de zon maar even zakken. Hij verdwijnt al snel volledig achterde wolken. Dus keren we vroegtijdig terug. We zetten de scooter al af aan hethotel, zodat we morgen meer tijd hebben om te poetsen. We gaan te voet terugnaar het appartement. Héhé, die laatste beklimming is wel vermoeiend zonderscooter!

We koken zelf nog iets simpel, en ik schrijf verder aan m’nvakantiedagboek. Kevin ging al opruimen maar zit hier naast me met z’n Apple tespelen We zullen zo meteen samen nog wat opruimen, en ons vertrek naarBelgië voorbereiden… sniff… het is allemaal veel te snel gegaan! Maar het waseen HEERLIJKE vakantie!

Tot morgenavond! We zullen die dikke trui al klaarleggen!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Deze morgen op een redelijk uur opgestaan, want we willen desteden Mdina en Rabat bezoeken.

Tijdens het ontbijt valt er een dikke kruimel tussen degroeven van de tafel. Terwijl Kevin bezig is met de handdoeken recht te hangen,peuter ik ze eruit met Kevin z’n propere mes (de mijne hangt vol choco). Evenlater, wanneer Kevin een boterham met choco aan het eten is, kondig ik aan dat ik“zijn mes ga wassen, want ik heb er vieze dingen mee gedaan…”. Kevin stopt metkauwen “Ik heb dat mes net gebruikt om mijn boterham te smeren…” antwoordt hij droog.Ik krijg natuurlijk de slappe lach, ik dacht dat hij het mijne daarvoor gebruikthad (waar al choco aanhing) en wou nu de zijne wassen om de lunchpakketten temaken. “Ik zal maar niet vertellen waarvoor ik het gebruikt heb dan!” Antwoordik lachend. Kevin laat alvast z’n eetlust niet vergallen: hij eet toch nog heelz’n broodje-met-choco-en-onherkenbare-kruimels op.

Dan vertrekken we met de scooter. We letten beiden goed op hetverkeer. Af en toe stoppen we om op de kaart te kijken. Mmh, met de scooterdoor het prachtige landschap rijden, dat is echt wel genieten! Ik had nietverwacht dat ik het ZO leuk zou vinden! We vermijden wel de hoofdwegen, ennemen hoofdzakelijk kleinere wegen. We zijn ook constant alert. Onderweg komenwe langs kleine dorpjes en indrukwekkende cactussen. 

We stoppen even aan een kleine kapel in the middle ofnowhere, met een prachtig uitzicht over de steden en de zee. Wat verder zien weeen oude muur, met grotten waar duidelijk ooit leven in is geweest: er zijnramen en deuren uitgekapt. Ik wil gaan kijken, en met wat overtuigingskrachtkrijg ik ook Kevin mee. Hij is blijkbaar bezorgd over de staat van de oude‘rotshuisjes’. We gaan dus niet ver en keren snel terug. Net als we naar descooter stappen, stopt er een grote toeristenbus, allemaal met camera in deaanslag… gelukkig vertrekken we net!

We vinden M’dina en Rabat vrij vlot. We parkeren de scooteraan een mooi parkje in Rabat. Achter het parkje loopt een grote Romeinse muurmet een indrukwekkende poort. Het blijkt de ingang van M’dina te zijn, de‘stille stad’ genaamd omdat er geen verkeer in toegelaten is. Ik ben evensprakeloos als ik er binnen stap: Het is een prachtig Middeleeuws dorpje, met smallestraatjes en mooie gevels. Dit alles verlicht in een mooie gelige gloed, EN hetis er echt heel rustig. Enkel de paardenkoets rijdt met veel kabaal door destraten. Ik heb ook wel zin in een ritje, maar de zin vergaat me snel als ik deprijs lees: 35 euro! Of zijn ze de komma misschien vergeten…?

We kuieren wat door de smalle straatjes en eten terwijl we op een dikkeomwalling zitten met zicht over het eiland. We hebben zelf lunchpakketten gemaakt:Franse broodjes belegd met kippenham, kaas, tomaatjes en mayonaise… het smaaktons echt!

Daarna vertrekken we op cadeautjesjacht voor Eliens verjaardag.We zijn al de hele week op de uitkijk, maar tot nu toe zijn we enkel clichétoeristenshops tegengekomen. We stoppen aan elke etalage om te kijken. Of weiets gevonden hebben laat ik nog even in het ongewisse :-p

Ik ben er alvast in geslaagd om in één van de shops kattente vinden! Ze zijn erg knuffelig (of slaperig, evengoed handig!) dus kan ik zenaar hartelust aaien (zonder Kevin meegerekend, die me praktisch van de kattenweg moet sleuren om onze tocht verder te kunnen zetten). Ik kan ook eindelijkeen nieuwe zonnebril kopen (de vorige was vanboven gekrakt, echt geen zicht,maar ik deed ze toch maar aan bij gebrek aan een andere).

We verlaten M’dina en trekken te voet naar Rabat. Onderwegzit er een hele stoet oude mannetjes op een rij. “Nu hebben ze ook eens iets tezien!” grapt Kevin, en inderdaad, de blikken dwalen meteen gapend richtingkont.

We bezoeken nog een kerkje. Het heeft een ondergronds deel,waar de paus blijkbaar nog geweest is. Er staat op een plakkaatje geschreven ‘the pope visited this church,blessed the statue, en prayed here for a long time’. Eén van de stalentafereeldeuren staat wagenwijd open, dus kunnen we binnen een kijkje nemen.

Ook zie ik een schilderij met een tafereel op afgebeeld,waar ik in het vliegtuig nog over gelezen heb in een toeristenboekje. Het gingover een vrouw waarvan de jaloerse aanbidder haar borsten afsneed omdat ze hemafwees, erg gruwelijk, maar wel toevallig dat ik het op een schilderij terugvindt! We nemen er nog een andere gruwelijke foto…

… en vervolgen onze weg naar de catacomben van ST-Paul, één van degrootste bezienswaardigheden van Rabat. Ik heb weer zin in een calipo ijsje(mijn tijdelijke verslaving in de plaats van chocolade), en vindt eenplaatselijke variant: een plastic buisje met fluorood ijs in, er staat ook‘CALIPO’ op geschreven, maar is duidelijk fake. De huls blijkt al snel lek tezijn, waardoor het plakkerige sap m’n handen en lippen helemaal rozekleurt. Gelukkig is er een WC in de buurt, en kan ik me weer wat opfrissen.

We proberen tickets te kopen voor de catacomben van ST Paul.Optimistisch halen we onze studentenkaart boven (zou de helft van de prijsmoeten zijn), maar het lukt ons niet. Ze aanvaarden enkel speciaal erkendestudentenkaarten. Spijtig! We betalen dan maar de volle pot, want we willen hettoch echt zien We dalen af in de oeroude begraafplaats, met een elektronische gidsbij de hand. Het is een hele grote ondergrondse ruimte, met allerlei gangen enverdiepingen. We zien een heleboel in steen uitgehouwde graven, het is echt demoeite om eens gezien te hebben. Kevin zweet zich wel te pletter, want het iser erg warm en vochtig. Hij haalt opgelucht adem als we weer boven staat (ookal is het daar ook snikheet).

Om 16u50 besluiten we al terug te keren naar hetappartement, want we willen zeker voor het donker terug zijn. Op de scooter hebik m’n eigen functie: ik ben voornamelijk het spiegelmeisje, ik hou de hele ritlang het verkeer achter ons in het oog. Ik ben VOORNAMELIJK het spiegelmeisje, want ik kanhet ook niet laten Kevin voor elke put en elke voorrangsweg nog eens extra tewaarschuwen

We stoppen aan één van de vele grote cactussen voor een foto.Er hangen rijpe vruchten aan. Sommigen liggen al op de grond. Ik check of erstekels aan zitten, en raap er eentje op. Onder het pelletje zit perzikachtig uitziendvruchtvlees, ik vraag me af of het eetbaar is. Wanneer ik de vrucht weerweggooi, zie ik dat er kleine ‘haartjes’ aan m’n vingers plakken. Of moet ikzeggen kleine stekeltjes?! Wanneer ik ze weg probeer te wrijven, dringen zezich in mijn huid. Pff, waarom ben ik ook zo nieuwsgierig…? Kevin heeftgelukkig een pincet mee, en trekt ze er zuchtend maar liefdevol één voor éénuit… mijn redder in nood!  

We stoppen ook nog even aan een mooie kerk ik Mgar om foto’ste maken. Daarna plonzen we nog snel het zwembad in.

We proberen een Maltese zonsondergang mee te maken, maar hetis te bewolkt om de zon te zien ondergaan. Het wordt gewoon donker. Dat zal dusvoor een andere keer zijn.

We eten nog eens een creatief zelfgemaakt maaltje (aikinoedels geprepareerd in een gekochte plastic noedelbeker, met eenpaprika-tomaatslaatje en vis uit blik… worst voor Kevin natuurlijk) Bijnaonze dagelijkse kost hier zonder geïnstalleerde keuken. :-p En dan schrijf ikhet dagboek voor vandaag uit.

Morgen is alweer onze laatste echte vakantiedag, maar wegaan er zeker ten volle van genieten!

Deze morgen in een nabijgelegen (poepchique) hotel de scooter gaan afhalen. Even de nodige papieren invullen, en daarna de verhuurder volgen. Onderweg liepen we voorbij een krakkemikkige oude bak, waren wij blij dat het die niet was!!! Wat een opluchting toen hij er straal voorbij liep

Onze scooter daarentegen is SUPER: goed onderhouden, met een slot, een bakje en de spiegels in goede staat. Kevin heeft op de parking geoefend op het rijden, daarna zijn we ermee naar het appartement gereden. We dragen beiden een helm en ik nog een jeans als extra bescherming. We mogen de scooter aan de ingang van het complex parkeren, zodat ze veilig staat.

We zijn naar Melieha center gereden, het was heel goed te doen. We nemen de kleinere baantjes en letten beiden goed op in het verkeer (links rijden, voorrang van links,…). Het verkeer houdt trouwens goed rekening met ons. Ook het wegdek is beter dan verwacht. Op de scooter zitten voelt trouwens heerlijk! Die vrijheid, de frisse bries, het uitzicht,… ik geniet er met volle teugen van! Het ultieme vakantiegevoel komt boven!

We hebben de grotere supermarkt gevonden waar Jan & Jessica hun boodschappen doen, meteen weer 2 rugzakken vol eten gekocht. Pfff, het is wel duurder dan verwacht als je je eigen eten moet betalen, zelfs voor een week! Deze avond gaan we BBQ-en, we hebben heerlijke (uitziende) vleesspiesjes gekocht.

Na de middag nog even een korte siësta gehouden, en dan naar het rode kasteeltje gereden, hier niet ver vandaan. We konden er niet in (openingsuren waren al voorbij) maar we hadden er wel een prachtig uitzicht over de baai, EN voor ons alleen!

Daarna zijn we doorgereden naar paradise bay, een zandstrandje in de buurt (ons aangeraden door Jan en Jessica). Het verbaast me hoe snel je van de ene plaats naar de andere geraakt, op de kaart lijkt het verder dan in werkelijkheid op zo’n klein eiland. We bemachtigen op het zandstrand een plaatsje in de schaduw (heerlijk gevoel trouwens dat zand dat tussen je tenen kriebelt!)…

(ik na een halfuurtje op het strand)

… en duiken het water in! We hebben de luchtmatras van Jan & Jessica mee, maar die blijkt lek te zijn. Dus zinken we meer dan dat we drijven op het half onderwater gelopen stuk plastic. En toch is het heerlijk om op vakantie te zijn!

Ik zie visjes zwemmen langs mijn benen, we besluit te gaan snorkelen. Het is werkelijk prachtig onderwater, je  bevindt je in een heel nieuwe wereld: je drijft op je buik net boven de met algen begroeide rotsen, terwijl bont gekleurde & gestreepte visjes in en uit de algen schieten. Ook zwommen we tussen wel 100 dezelfde zwarte visjes, het voelde een beetje alsof je in de dierenwinkel in de goudvissenbak zwemt! Ze hebben geen schrik van ons, dus kun je lekker dichtbij komen.

Daarna hebben we nog een tiental grote vissen gezien, wel zo groot als m’n voet (maatje 39 trouwens ). Als je wat algen naar de bodem duwt, komen ze er lustig aan ‘grazen’, heel leuk om te zien!

Nog even op het strandje gelegen om op te drogen, en terug naar de parking gewandeld. In de verte was er veel rook te zien, hopelijk een voorzien vuur…

Onderweg naar het appartement zagen we de zon al zakken boven het water… hier willen we zeker nog eens terugkomen om de zonsondergang te zien!

Bij aankomst in het complex maken we nog een plonsje in het zwembad…

om daarna het vakantiedagboek bij te schrijven en lekker te BBQ-en! Het is trouwens al donker ondertussen… Maar toch…

Zonnige groetjes vanuit Malta!

Deze morgen om half 10 opgestaan met een boottochtje in het vooruitzicht!

Ik ben hier ondertussen al half opgegeten door de muggen! De beten zijn gelukkig niet zo groot als die van gisterennacht: die bedekt nu heel m’n knie, en jeukt om gek van te worden! Ik heb spray mee, maar die lijkt niet veel effect te hebben, of ik mag geen plekje overslaan. Maar soit, back to the point!

We ontbijten weeral eens op het terras met zicht op zee, de temperatuur is ideaal. Ik zou hier makkelijk aan kunnen wennen (J&J, jullie zijn hierbij gewaarschuwd)!

We staan op tijd aan de boot, maar er zijn problemen met de motor… pas een kwartier nadat we eigenlijk hadden moeten vertrekken, beginnen de mannen er op hun gemak aan te prutsen. De ene na de andere komt eens kijken, om dan z’n schouders op te halen en weer weg te gaan. Ik heb stiekem schrik dat het tochtje niet door gaat, maar probeer positief te denken: ze zullen het wel gemaakt krijgen! Ik had gelijk, maar niet helemaal zoals verwacht: Een half uur later komen ze met een reserveboot aanvaren.

Kevin en ik kunnen als één van de eersten opstappen, en hebben een goed plekje van voor bemachtigd. Het is een speedboot, die er meteen in volle vaart vandoor raast op het water. Heerlijke wind, het water spat hoog op en ik krijg kriebels in mijn buik van de schokken op de golven. Zalig!

Onderweg stopt de boot aan enkele grotten en inhammen in de rotsen, soms kunnen we er zelfs een beetje invaren, en overkoepelt de rotswand de boot. De gids geeft een korte uitleg: één grot werd gebruikt door smokkelaars om zich te verstoppen als ze dreigden betrapt te worden, in een andere hebben ooit filmopnamen plaatsgevonden (‘the count of monte cristo’ ofzoiets).  Ook is er een rots die er uitziet als een olifantenkop.

Daarna komen we aan in de blue lagoon: een grote baai met helderblauw water, net zoals in de reclamefilmpjes. Dekust is er rotsig en steil, maar in het water ligt voornamelijk zand (en algen). Dit laatste trekt een heleboel vissen aan, daarom is het er zo leuk om te snorkelen. Kevin en ik bemachtigen nog een eigen plekje op de rotsen (wat niet vanzelfsprekend is met zoveel volk, het is hier erg toeristisch!) en we duiken met onze brillen het water in.

(hier lijk ik wel een verzopen kat!)

Het begint met enthousiasme voor één visje, maar al snel zien we hele scholen met wel 100 dezelfde vissen! Er zijn wel 15 soorten te onderscheiden: van zwart-wit gestreepte zebra-achtige vissen tot fel gekleurde exemplaren, zowel kleintjes als grote. Het enige waar we voor moeten opletten, zijn kleine paarse kwallen. Je ziet hen gelukkig van ver genoeg aankomen. We hebben cornflakes mee, maar gebruiken dit liever als visvoer. Er staan eetkraampjes op de rotsen, en we trakteren onszelf op hamburger met friet.

Om 16u is het alweer tijd om de boot terug te nemen. Onderweg zien we een bananaboot, dat lijkt ons (of mij, dat is me nog niet zo duidelijk) ook wel grappig om te doen! (zeker nadat ik ooit 20min lang de slappe lach gehad heb met mama op een bananaboot!) We zullen zien of dat er nog van komt.

Bij terugkomst in het complex duiken we meteen het zwembad in, het is heerlijk verkoelend! En voor één keer..  LEEG! We hebben het hele zwembad voor ons alleen.

Daarna staat er me nog een verrassing te wachten… terwijl ik uit het zwembad stap, maakt Kevin een opmerking over mijn billen, ze zijn volgens hem ‘een beetje’ verbrand… ik kijk om, en zie niets minder dan een bavianenkont in paarseizoen! En als je het vergelijkt met de niet-verbrande huid onder m’n bikinibroekje, zien mijn billen er net uit als een campino-snoepje!

Zie je de gelijkenis?

Aaargh, en ik die dacht dat ze ONDER water zouden zitten tijdens het snorkelen :-s Mijn schouders en rug heb ik obsessief ingesmeerd omdat ik wist dat ze konden verbranden, maar dat andere ‘deel’ van m’n achterkant ben ik dus duidelijk vergeten… Gelukkig dat ik Kevin kan overtuigen om er wat aftersun op te smeren, dat is hij me wel verplicht na al dat geplaag en gelach erna op de kamer.

De avond breng ik al schrijvend op het terras door. Zo meteen nog iets eten, en een filmpje. Morgen staat ons vast weer een nieuw avontuur te wachten!

Deze morgen om 10u opgestaan, viel nog wel mee als je bedenkt dat we pas om half 3 zijn gaan slapen. Het eerste wat we deze morgen gedaan hebben, is in de buurt een boottrip reserveren. Zo kunnen we morgen langs verschillende grotten en andere bezienswaardigheden varen,  en snorkelen in de blue lagoon. Het zou vrij toeristisch zijn, maar voor 11 euro per persoon kunnen we zeker niet klagen.

Daarna zijn we in een hotel een scooter gaan huren voor donderdag/vrijdag/zaterdag, aangezien de buslijnen onduidelijk zijn en een auto huren vrij duur voor ons.

De winkels zijn vandaag gelukkig open, want we zitten zonder eten. Dus zijn we in een plaatselijke (mini) supermarkt inkopen gaan doen. Het is een heel eind bergop, dus nemen we de bus. Het valt ons op dat de busprijzen blijkbaar variabel zijn per chauffeur… van 60 cent tot €1.16 (ook als je de juiste zone aangeeft). Toen we vroegen of de bus naar Melieha center reedt, herhaalde de chauffeur gewoon de prijs. Ook moet je soms op een half rijdende bus springen. Maar het voordeel van deze losse manier van rijden is dat je de bus eender waar kan laten stoppen, als je maar wild genoeg met je armen zwaait.

In de winkel kopen we enkel voedsel dat zo gegeten kan worden, of enkel in de microgolf / oven hoeft. Eén dezer dagen gaan we ook zeker eens barbecueën! Door het warme weer hebben we geen zin meer in koekjes of chips, we gaan dus zeker gezond terugkeren.

Het is ondertussen 13u, het heetste moment van de dag (zo’n 33°C), en we moeten een flink stuk te voet met de boodschappen op onze rug. Ik heb gelukkig een lekker waterijsje, en concentreer me daarop tijdens de tocht.

Deze namiddag hebben we heel relaxt aangepakt: lekker wat in het zwembad ploeteren. Spijtig genoeg hebben we het zwembad maar zelden voor ons alleen, een 3-tal Maltese kinderen spelen er heel de namiddag non-stop in.

We sluiten de avond af met een filmpje en een echte Maltese pizza (met geitenkaas).

See you later!

Als je je nieuwsgierigheid echt niet kan bedwingen, zijn hier al onze andere foto’s te vinden…

http://picasaweb.google.com/kmorren

We slapen wat langer uit, het is ook vakantie voor iets. Er is geen winkel of bakker in de buurt, dus ontbijten we met het mini broodje en stukje cake dat we op de vlucht gekregen hebben. We zitten wel heerlijk op het terras, met zicht op zee. Je ziet de ene speedboot na de andere passeren.

Er kruipen hier wel mini miertjes over de grond. Ik vertel tegen Kevin dat bruine centjes kunnen helpen, en al snel heeft Kevin heel m’n geldbeugel geplunderd: Wel twintig één centjes netjes op een rij over heel de breedte van het appartement. Het lijkt spijtig genoeg niet veel te helpen (deze avond zat er zelfs een hele kolonie rond een centje, nieuwsgierig tastend of deze nieuwe objecten misschien eetbaar zijn).  Dan toch maar een mierendoosje kopen…

We besluiten de omgeving te verkennen. Het is net een feestdag in Melieha. We stappen een heel eind door de stoffige straat en nemen de bus naar het stadscentrum, dat op een rotsige heuvel gelegen is. Overal hangen vaandels en liggen papiersnippers op de grond, er speelt zelfs een fanfare. Later, onderweg naar beneden, reed er een typische disco-auto vol jongeren langs, en raar maar waar… er speelde FANFAREMUZIEK in! Da’s ook eens wat anders…

In het kleine stadje hebben we winkels gevonden maar de meeste waren natuurlijk gesloten vandaag. Ook hebben we één plek gevonden waar we een auto mogen huren! Waarschijnlijk omdat we familie hebben wonen in de buurt? Op alle andere plekken werden we meteen aan de deur gezet. Maar we gaan nog zien of en wanneer we een auto gaan uren, aangezien het 40 euro per dag kost. Scooterverhuur zijn we nog nergens tegen gekomen.

Het is het warmste moment van de dag en echt snikheet. De lokale bewoners hebben massaal hun toevlucht tot de zee genomen, heel de kustlijn zit vol zwemmers. Wij zoeken onze toevlucht tot het appartement. Gelukkig is er airco! Ik verzamel wat toeristische info, terwijl Kevin op de WII speelt. Al snel hang ik ook voor de WII fit. Het is zo verslavend! Jan en Jessica: met trots kan ik melden dat ik met wat zwierig heupwerk het record hoola hoopen heb verbroken, en ik sta nu 2des achter Ken met het slalom skiën. Maar jullie wraak zal zoet zijn, de spierpijn zal later wel komen…

Na het WII-en (wauw, het heeft zelfs een eigen werkwoord!) nemen we een duik in het zwembad. Het is nu 17u, en het zwembad ligt al in de schaduw. Er stoeien ook Maltese kinderen in, onvermoeibaar blijkbaar, want ze zitten er al uren in. Zalig om zomaar even te kunnen zwemmen,  al komt er van dat zwemmen bij mij niet veel van huis: al snel hang ik lekker lui aan Kevin z’n rug, die me prinselijk heen en weer door het zwembad draagt. (aan mijn conditie werken komt later wel!).

In ruil voor de prinselijke behandeling wil ik ons op een prinselijke maaltijd trakteren. Ik zoek van alles bijeen om iets lekkers ineen te kunnen flansen, wanneer het fornuis niet werkt… Het is al snel duidelijk waarom… Kevin kan het fornuis zomaar in de lucht heffen: het is nog niet aangesloten! We twijfelen om uit eten te gaan, maar willen vanavond niet teveel tijd & geld verliezen. Dus eten we microgolf paëlliarijst met achtergebleven zwanworstjes. Het smaakte gelukkig beter dan dat het klinkt Kevin maakt het zelfs nog gezellig door kaarsjes aan te steken op het terras. Toch nog een geslaagde maaltijd.

Het is feest vandaag in Melieha, er zouden kraampjes en vuurwerk zijn, dus willen we nog een kijkje nemen in het stadscentrum. We lopen een heel eind langs een andere weg dan deze middag, hier zijn spijtig genoeg geen bushalten te zien. We kunnen wel al zien dat de kerk heel mooi feestelijk verlicht is op de top van de heuvel, het ziet er niet zo ver uit in het donker. We wagen het erop en lopen de kronkelweg naar boven. Onderweg zien we wel bussen, maar enkel in de andere richting! Het was verder dan gedacht, maar we zijn er dan toch geraakt… Er was enorm veel volk, maar geen kraampjes te bespeuren, behalve enkele eetkraampjes. Je merkt dat de mensen hier echt samenkomen voor de gezelligheid, niet voor de entertainment. Er speelt opnieuw een fanfare, en af en toe wordt een vuurwerkpijl afgeschoten. We kopen nog een ijsje: mijne is gebroken, maar na een sippe blik krijg ik een nieuwe van de verkoper… werkt gelukkig elke keer!

We gaan terug te voet van de heuvel naar beneden, en ik schrijf aan de blog (terwijl Kevin doelloos rondslentert tot ik klaar ben, het duurt ook zo LANG Dus nu is het goede moment om te stoppen! Tot morgen voor meer nieuws!

Onze eerste reis alleen met z’n tweetjes… het voelt wel raar aan zo ouderloos en alleen op de luchthaven, maar we vinden toch alles zelfstandig. We weten niet zeker of we eten krijgen op de vlucht, dus nemen we het zekere voor het onzekere, en bestellen een hamburger in de airport-quick. Om zeker op tijd te zijn, eten we aan de juiste gate onze hamburger op. Kevin heeft hem natuurlijk al in 3 happen naar binnen gespeeld, terwijl ik nog niet in de helft zit. Iedereen mag  plots aan boord van het vliegtuig, dus ik moet mijn ‘supreme cheese’ meenemen in het toestel… Ik zie alle ogen van de medepassagiers natuurlijk meteen naar de hamburger glijden terwijl we de juiste plaatsen zoeken… lekker gênant! Op het vliegtuig hebben we trouwens toch nog iets te eten gekregen, maar natuurlijk niet zo lekker als een supreme cheese!

De vlucht gaat vrij snel voorbij… er was wel nog één incident. Ik moest plassen op de vlucht, en wil de WC ingaan, wanneer ik zie dat de vliegtuigmaaltijd iemand NIET goed bekomen is… (om het nog zacht uit te drukken). Wat een dilemma! Ik sta een aantal minuten beteuterd het kleinste kamertje in te kijken, wanneer de steward met de verlossende boodschap komt, er is nog een WC aan boord!

Aan de luchthaven nemen we een taxi naar het appartement van Jan & Jessica. Een kale behaarde macho (zijn armen maakten zijn hoofd ruimschoots goed) neemt ons mee naar zijn auto. Onderweg rijdt hij bruusk de donkere straatjes in, wild gebarend wanneer de andere auto’s niet snel genoeg wijken. De lucht voelt vochtig en warm, en ruikt naar verbrande steen. Kevin zegt dat we evengoed in Irak konden zijn, en dat is ook zo, als je de identieke stenen huisjes bekijkt. Je merkt dat het een heel Christelijk land is: overal kapelletjes langs de weg, en er hangt zelfs een kruisje in de taxi (in de bus zie ik later een afbeelding van Jezus, en wel 10 geurboompjes enkel aan de chauffeurskant!).

Het is even zoeken naar het juiste appartement in het complex, maar eenmaal aangekomen is er geen twijfel aan: we herkennen de juiste deur aan het vele inpakmateriaal en lege drankflessen We kunnen onze ogen niet geloven als we de flat betreden: zoveel ruimte, een chique bar, een reuze tv, … welcome in heaven … euh J&J’s place!

Nog even de koffer leegmaken… er zit bij mij een verdacht poeder in… en het ruikt ook verdacht… één van de kaaszakjes is ontploft! Pfff, eten meenemen is dus toch niet zonder risico. Moe maar voldaan vallen we rond 2u in slaap.